در ازل پر تو حسنش ز تجلی دم زد      عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

خود مونیم ها  به هیچ چیز و هیچ کس جز ذات اقدس باری تعالی نمیشه دل بست و عاشق شد .

همه چیز فانی و زدست رفتنی است . پس باید کوشید تا با هنر سرچشمه گرفته از لطف الهی ماندگار و پاینده بود و خدمت کرد .  هنر سرچشمه اش لطف و عنایت الهی است . پس از او هنر آموزید که خدا بر ترین منبع و ماخذ هنر است .

^{وقتی که ماه}

^{در دل سیاه شب}

 ^{کذب را زنور پر تشعشع مهتاب خود}

 ^{فاش میکند}

^{من بر مسند}

 ^{عارفانه ترین سکوت}

 ^{دست بز پرتو ی}

^{آن نور میبرم}

^{شاعر ؛ (سید محمد جعفری )}

                   در سوگ مولا حسن بن علی (ع)                                                                                                     

خفته است به خون جانی                        این پیکر روحانی      

بر این بدن بی جان                                تیر است به فراوانی   

از داغ حسن این دل                              خون است به عزاداری

جن و ملک و انسان                                گر یند به زیبایی        

از سورز حسن نالند                                ازدست جفاکاری      

گوید جگرش در طشت                            این بود چه افطاری  

نالد به غم صاحب                                    مظلوم چه تنهایی   

زینب به ره   تابوت                                  هق هق کند و زاری 

عباس و حسین بینند                               تیر و   نکنن کاری      

زیرا که برادر گفت                                   خونی نشود جاری    

ای دل تو بنال اکنون                               بر این بدبابان پر خون  

باشد که بگیری تو                                   مزدی به عزاداری     

                                                                     التماس دعا

                                                                        محمد مهدی قاهری